De frisse geur van verf vulde de ruimte. Marina streek met haar hand over het ruwe oppervlak van de muur en voelde een lichte trilling in haar vingers. Een nieuw appartement, een nieuwe status als getrouwde vrouw – het voelde allemaal nog steeds als een onwerkelijke droom. De eerste maand na de bruiloft was voorbijgevlogen, alsof het maar een moment was geweest.

Haar gedachten werden onderbroken door het geluid van haar mobiele telefoon. Op het scherm verscheen de naam van de notaris.
“Goedendag, Marina Alekseevna. De documenten van het huis van uw grootmoeder zijn helemaal klaar. U bent nu officieel eigenares van het vastgoed in Primorsk.”

Haar hart kromp samen bij de herinneringen aan de zorgeloze zomerdagen bij haar grootmoeder in het kleine kustplaatsje. Het oude huis met de uitgestrekte appelboomgaard, de krakende houten vloeren en de onmiskenbare geur van versgebakken taarten.
“Dank u, ik kom er morgen langs,” antwoordde ze en beëindigde het gesprek.

Diezelfde avond, tijdens het diner, deelde ze het nieuws met haar man:
“Stel je voor, het huis van mijn grootmoeder is nu officieel van mij!”

Anton stond stil met zijn vork in zijn hand, zijn blik werd plots scherp en geïnteresseerd.
“Dat huis in Primorsk? Heeft het wel een echte waarde?”

Marina haalde haar schouders op:
“Waarschijnlijk wel. Het ligt aan de eerste kustlijn, al is het behoorlijk oud.”