Asja verliet zoals gewoonlijk om half zeven het kantoor. Het werk van een logistiek medewerker bij een distributiebedrijf vergde constante aandacht — leveranciers, klanten, magazijnen, documenten.

Tweeënzeventigduizend per maand verdiende ze niet makkelijk, maar Asja was gewend aan verantwoordelijkheid. Vier jaar geleden had juist dit salaris haar in staat gesteld een eenkamerappartement in een nieuwbouwcomplex aan de rand van de stad te kopen.

Ze deed er veertig minuten over om thuis te komen met de metro en de bus. In die tijd kon ze haar plannen voor de avond overdenken, werkberichten bekijken of gewoon wat muziek luisteren. Het appartement begroette haar met stilte en orde — precies zoals Asja het graag had na een drukke dag.

Roman was drie maanden geleden in haar leven verschenen, op een bedrijfsfeest van een van de leveranciers. Lang, met een vriendelijke glimlach, en in staat elk gesprek moeiteloos gaande te houden. Hij werkte als manager bij een bouwbedrijf en vertelde grappige verhalen over klanten en collega’s. Na het bedrijfsfeest bracht hij Asja naar huis en daarna begonnen ze elkaar regelmatig te zien.

De eerste twee maanden verliepen goed. Roman nam haar mee naar cafés, naar de bioscoop en op wandelingen door de stad. Hij drong nooit aan om te blijven overnachten en vertelde zijn plannen altijd op tijd. Asja begon te denken dat ze eindelijk een volwassen man had ontmoet die grenzen begreep.

— Asj, ik heb een probleem, zei Roman eind mei, toen ze elkaar na haar werk ontmoetten. — Thuis is de grote renovatie begonnen. De loodgieters hebben alles opengebroken, het is onmogelijk om er te wonen. Mag ik een weekje bij jou blijven? Ik huur zo snel mogelijk een ploeg in, ze zullen alles vlug afronden.

Asja zag niets ergs in dit verzoek. Volwassen mensen helpen elkaar in moeilijke situaties. Ze gaf hem een reservesleutel, maakte de helft van de kledingkast vrij en kocht zelfs extra handdoeken.

Roman kwam zaterdagochtend aan met een grote sporttas en een rugzak. Zijn spullen waren meer dan Asja had verwacht. Naast kleding en schoenen bracht hij zijn laptop, tablet, opladers, cosmetica en zelfs een kleine koffiemachine mee.

— Jij hebt alleen een cezve, legde Roman uit terwijl hij het apparaat op het keukenblad zette. — En ik ben gewend aan normale koffie ’s ochtends.

De eerste dagen verliepen rustig. Roman stoorde niet, ruimde achter zich op en kookte zelfs een paar keer het avondeten. Maar halverwege de week begonnen kleine dingen Asja te irriteren.

— Luister, er is zo’n chaos in je kast, merkte Roman op terwijl hij zijn overhemden neerlegde. — Laat me je helpen wat orde te scheppen. Een mannelijke blik kan soms handig zijn.

Asja stond voor de spiegel om zich klaar te maken voor haar werk en keek toe hoe Roman haar spullen naar zijn eigen inzicht herschikte. Blouses die in een bepaalde volgorde hingen, hingen nu door elkaar met zijn kleding ertussen.

— Roman, raak mijn spullen alsjeblieft niet aan. Ik heb mijn eigen systeem.

— Welk systeem? Roman lachte. — Je zei zelf dat je geen tijd hebt om de kast uit te zoeken. Ik help, en jij bent nog ontevreden ook.

Asja zweeg, gehaast om naar haar werk te gaan. Maar het nare gevoel bleef.

Een paar dagen later begon hij haar kookgewoonten te bekritiseren.

— Asj, zo kook je? Roman stond bij het fornuis en roerde in haar pasta met groenten. — Ik zou basilicum toevoegen, chilipeper. Bij jou is het zo flauw.

— Ik houd van mijn manier van koken.

— Smaken verschillen natuurlijk. Maar iets verbeteren kan toch. Ik kan je het leren, als je wilt.

Asja merkte dat ze prikkelbaar werd. Roman sprak op vriendelijke toon, maar elk commentaar klonk als kritiek op haar manier van leven.

In de tweede week kwam er een nieuw probleem bij — Romans moeder. Raisa Ivanovna belde elke avond om acht uur, luid en lang. Eerst besprak ze werkzaken met haar zoon, daarna dagelijkse huishoudelijke kwesties.

— Romotsjka, is jouw meisje wel netjes? hoorde Asja vanuit de keuken. — Kan ze koken? Schoonmaken? Je weet hoe de jeugd tegenwoordig is — alleen maar rondhangen in cafés.

Roman gaf ontwijkende antwoorden, maar op een avond vroeg Raisa Ivanovna hem de telefoon aan Asja door te geven.

— Lieve schat, ik ben Romans moeder. Ik wil je graag beter leren kennen. Ik hoorde dat mijn zoon nu bij jou woont.

— Tijdelijk, verbeterde Asja haar. — Hij heeft thuis een renovatie.

— Natuurlijk, tijdelijk, stemde Raisa Ivanovna toe, maar er klonk iets spottends in haar stem. — En hoe gaat het met het huishouden? Roman houdt van netheid. En hij houdt van huisgemaakt eten, geen kant-en-klaar spul.

— We redden ons wel, antwoordde Asja droog.

— Mooi zo. En dit weekend komen mijn zus en ik op bezoek. Dan kijken we hoe mijn zoon zich heeft ingericht.

Asja wilde zeggen dat ze geen gasten wilde ontvangen, maar Raisa Ivanovna had al afscheid genomen en beëindigde het gesprek.

— Roman, je moeder zei dat ze op bezoek komt, zei Asja toen hij ophing.

— Ja, ze wil je normaal leren kennen. Geen probleem toch? Ze komt maar voor één dag.

— Ik ben niet klaar om gasten te ontvangen. Ik had plannen dit weekend.

— Welke plannen? Manicure? Roman haalde zijn schouders op. — Dat kun je verzetten. Familie gaat voor.

Asja voelde de verontwaardiging in haar opborrelen. Welke familie? Roman woont tijdelijk bij haar, ze zijn nog maar drie maanden samen, en hebben geen verplichtingen naar elkaar toe.

Zaterdagochtend, terwijl Asja zich klaarmaakte om naar haar manicureafspraak te gaan, ging de intercom. Buiten stonden twee vrouwen van middelbare leeftijd met grote boodschappentassen.

— Mama is er! kondigde Roman vrolijk aan, terwijl hij in een badjas uit de douche kwam. — En dit is tante Lida, de zus van mijn moeder. Ze blijven een paar dagen bij ons.

Bij ons. Asja herhaalde die woorden in haar hoofd, terwijl haar schouders zich aanspanden.

Raisa Ivanovna bleek een gezette vrouw met een beslissende blik en de gewoonte om luid te praten. Tante Lida was kleiner, maar niet minder energiek. Ze begonnen meteen het appartement te inspecteren en commentaar te leveren op de inrichting.

— Romotsjka, waar slaap jij? vroeg zijn moeder terwijl ze in de kamer keek.

— Op de bank voorlopig, antwoordde Roman. — Asja heeft maar één bed.

— Duidelijk, knikte Raisa Ivanovna en wierp een veelbetekenende blik op de eigenares van het appartement. — Lida en ik slapen op de bank. Jij legt iets op de vloer voor jezelf.