— Mam, waarom heb je papa verlaten? Hij gaat kapot zonder jou!
— En ik bloei juist op zonder hem.
— Hoezo bloei je op? Je woont in een communale woning, werkt voor een schijntje!
— Tenminste zegt niemand me dat ik een slechte vrouw ben.
Mijn dochter zweeg. Toen vroeg ze:
— Heeft oma dat echt gezegd?
— Echt waar.
— Ze is gek, — floepte Masja eruit. — Sorry, maar het is zo. Een betere vrouw dan jij bestaat niet.
Ik omhelsde mijn dochter. Mijn slimme meisje.
Ik veranderde van baan. Ik ging werken in een kleuterschool als assistent-opvoeder. Het salaris was niets bijzonders, maar het werk gaf me voldoening. Kinderen verraden niet, bedriegen niet, zeggen geen kwetsende dingen. Ze zijn blij om elke kleinigheid.
Op een dag liep ik van mijn werk naar huis, en kwam Nina Petrovna me tegemoet. Ik wilde een andere kant op gaan, maar ze riep:
— Lena, wacht!
Ik bleef staan. We stonden op straat, zij keek naar mij, en ik naar haar.
— Lena, ik wilde toen iets anders zeggen…
— Wat dan?
— Nou… Ik dacht dat jij met Igor zou praten, dat hij tot inzicht zou komen…
— Hij is tot inzicht gekomen. Alleen te laat.
— Lena, waarom ben je zo hard? Hij lijdt!
— En heb ík dan geen zevenentwintig jaar geleden?
Nina Petrovna begon te huilen.
— Ik wilde het niet zo… Ik maakte me zorgen om mijn zoon…
— Blijf je dan maar verder zorgen. Ik ben moe van me zorgen maken.
Ik liep weg zonder om te kijken. Zielig voor de oude vrouw, maar ze heeft het aan zichzelf te danken.
Er gingen nog drie maanden voorbij. Ik leef rustig, stil. ’s Avonds lees ik, kijk televisie. Op het werk heb ik vriendschap gesloten met Galja, een leidster. Zij is ook gescheiden, maar al lang. Ze zegt:
— Lena, het eerste jaar is het zwaarst. Daarna wordt het makkelijker.
— Heb je geen spijt?
— Van de scheiding? Geen moment. Ik heb alleen spijt dat ik niet eerder de beslissing heb genomen.
Ik begrijp haar. Ik heb ook geen spijt. In het begin was het eng, maar nu gaat het goed. Stil en goed.
