— Dus… kunnen we hem onder druk zetten?…
— Dat kunt u, — knikte de jurist. — De schenkingsakte is verkeerd opgesteld. Uw man had geen recht om over de aandelen van anderen te beschikken. Dat is een overtreding.
— En wat moeten wij nu doen?
— Naar de rechter stappen. Eisen dat de schenkingsakte voor wat betreft uw aandelen wordt vernietigd.
— En komt hij dat niet te weten?
— Dat hoort hij zodra hij de dagvaarding krijgt.
Galina wreef in haar handen.
— Uitstekend. Laat híj zich nu maar eens zorgen maken.
Ze kwamen pas tegen de avond weer thuis. Sergej zat somber in de keuken.
— Nou, hebben jullie lekker advies gekregen? — vroeg hij.
— Ja, — antwoordde Galina rustig. — Kostja, groet je vader even.
— Hoi, — knikte de zoon. — Ik heb gehoord dat je ons allemaal hebt uitgezet.
— Ik heb niemand uitgezet! — Sergej sprong overeind. — De woning blijft in de familie!
— In welke familie? — Kostja grinnikte. — Oma heeft inmiddels haar eigen gezin?
— Doe niet zo bijdehand!
— Wat is daar bijdehand aan? Jij hebt mij en mama gewoon op straat gezet.
— Kostja heeft gelijk, — mengde Galina zich in het gesprek. — We zijn nu huurders in jouw moeders huis.
— Hou daar eens mee op! — Sergej maaide met zijn armen. — Mama zet niemand buiten!
— En als ze dat wél doet? — vroeg Kostja. — Wat dan?
— Ze doet het niet.
— Hoe kun je daar zo zeker van zijn?
Sergej zweeg. Galina ging tegenover hem zitten.
— Serjozja, heb je je moeder verteld dat je haar niet het hele appartement cadeau hebt gedaan?
Hij werd doodsbleek.
— Waar heb je het over?
— Over het feit dat mijn aandeel en dat van Kostja bij ons zijn gebleven.
— Welk aandeel? — probeerde hij verbaasd te klinken.
— Sergej, doe niet alsof. Bij de privatisering zijn we met z’n drieën eigenaar geworden. Jij kon alleen jouw derde schenken.
Sergej slikte.
