Het was hem ontzettend gênant tegenover de gasten — zijn eigen tante en haar man. Maar nog ongemakkelijker voelde hij zich tegenover zijn vrouw. Bovendien was Anton bang dat ze door dit alles ruzie zouden krijgen, en dat hij dan opnieuw de nadelen zou moeten verdragen: op de vloer slapen en zich behelpen met droog eten uit de supermarkt. En het ergste van alles — voor langere tijd zijn echtelijke plichten vergeten.
Letterlijk enkele uren later, vroeg in de ochtend, moesten de jonge echtgenoten naar een klein districtstadje rijden, waar Maja vandaan kwam. Naar de bruiloft van haar vriendin.
De hele laatste week voor de reis was Maja op een aangename manier druk geweest met de voorbereidingen. Ze zocht een mooie jurk en schoenen, kocht een nieuw overhemd voor Anton dat perfect bij haar outfit paste, en leerde een mooie felicitatie in dichtvorm uit haar hoofd voor het aanstaande bruidspaar.
En toen, op het moment dat alles al klaar was en het gewenste feest nog maar één dag verwijderd was, belden Antons familieleden op en stelden hen simpelweg voor een voldongen feit. Ze zeiden dat ze op bezoek kwamen.
— Anton, Vasja en ik hebben besloten om dit weekend bij jullie langs te komen. Een tegenbezoek, zeg maar. Jullie waren vorige maand bij ons te gast, toch? Nou, dan komen wij nu. We wilden al lang naar de stad. We zijn al onderweg, tegen het avondeten zijn we bij jullie. Dus haal ons op bij het busstation, goed? En jouw vrouw moet de tafel dekken! — zei Raisa op haar typische bevelende toon.
Vorige maand hadden de jonge echtgenoten Antons ouders bezocht, die in een dorp naast de tante woonden. Zij was de zus van Antons vader. En wat ze in het telefoongesprek een “bezoek” noemde, was in werkelijkheid slechts een kort uitstapje bij haar thuis: tijdens een avondwandeling door het schilderachtige dorp waren Anton en Maja bij Raisa langsgegaan en hadden precies één uur bij haar gezeten.
Toen de verbijsterde Anton eindelijk bijkwam van deze onverwachte mededeling van de familie, deelde hij meteen het nieuws met zijn vrouw.
— Wat? Wat voor gasten?! Dat is onmogelijk! Wij vertrekken zaterdagochtend heel vroeg! En ik ben absoluut niet van plan deze reis af te zeggen vanwege jouw brutale tante! Bel haar en zeg het haar, — reageerde Maja.
— Goed, ik bel meteen. Ik wilde het zelf al zeggen, maar tante Raya liet me geen enkel woord zeggen, — verontschuldigde Anton zich, die sinds zijn jeugd een beetje bang was voor zijn luidruchtige, scherpe tante.
Raisa nam de telefoon niet op. Toen probeerde hij Vasili te bellen. Het resultaat was hetzelfde. Anton begreep al snel dat ze waarschijnlijk al in de bus zaten en zijn telefoontjes niet hoorden.
Een moment lang kreeg hij het warm. De jongeman stelde zich voor wat er zou gebeuren als ze toch vandaag bij hen zouden verschijnen. Er zou een enorme ruzie ontstaan! Dat kon hij er nu echt niet bij hebben.
— En? — vroeg zijn vrouw eisend.
— Ik heb ze niet kunnen bereiken, — zei Anton met een berustende toon. — Noch tante, noch oom neemt op.
— Nou, dan is het duidelijk. Dan is het hun eigen schuld. Niemand heeft ze uitgenodigd. En jij gaat ze niet ophalen. En als ze bellen en vragen waarom je ze niet hebt opgehaald, zeg je dat we al naar Svetly zijn vertrokken. Dat we niet thuis zijn, punt. Het is bovendien bijna waar — er is nog minder dan een dag tot onze reis. En koken voor hen ga ik natuurlijk ook niet…
— Ja, natuurlijk, je hebt gelijk, — stemde Anton zijn vrouw niet al te overtuigend bij.
— Die tante van jou is echt wat hoor! Net een barones — ontvang ons, kook voor ons, voed ons, was ons in de sauna. En misschien er nog een massage bij? Of zullen we een privéconcert van Kirkorov voor haar bestellen? — ging zijn vrouw verontwaardigd verder.
Toen Raisa en Vasili uit de bus stapten en hun neef niet zagen, begonnen ze hem meteen vanaf twee telefoons tegelijk te bellen. Op dat moment liepen Anton en Maja samen door de supermarkt. Hij hoorde de oproepen niet — of deed misschien alsof — hopend dat het probleem vanzelf zou verdwijnen.
En nu, terwijl ze al hadden gegeten en zelfs de afwas hadden gedaan, ging de deurbel.
— Ze zijn er… — zei Anton bleek.
— Nou, ga maar openmaken, het is tenslotte jouw familie. En we gaan ons hier toch niet voor hen verstoppen? We zeggen gewoon dat ze naar een hotel moeten gaan, klaar.
Maar Maja kende de tante van haar man nog niet goed genoeg.
De situatie liep uit de hand. En blijkbaar waren de gasten totaal niet van plan om te vertrekken.
— Begrijp je dan niet dat je niet zomaar zonder waarschuwing bij mensen kunt binnenvallen? Dat is brutaal en respectloos tegenover ons, — zei Maja, duwend tegen haar mans zij om hem eindelijk tot bezinning te brengen en haar kant te kiezen. — Anton, waarom zwijg je? Je bent het toch met me eens?
— Over welke brutaliteit heb jij het? Brutaliteit dat wij met Vasja onze geliefde neef wilden bezoeken? Dat we eindelijk eens besloten een paar dagen op bezoek te komen, dat noem jij brutaliteit? — brieste de luidruchtige Raisa. — Volgens jou kunnen wij, zijn eigen familie, dus niet eens bij hem op bezoek komen?
— Tante Raya, ik heb u niet kunnen zeggen… We vertrekken namelijk zelf. Zie je — de koffers staan al klaar. We zijn uitgenodigd op een bruiloft, een vriendin van Maja. En we moeten elk moment weg. Daarom hebben we jullie niet opgehaald en ook geen tafel gedekt, — probeerde Anton uit te leggen, in de hoop de situatie op de een of andere manier te verzachten.
— Dus een of andere vriendin van je vrouw, een volkomen vreemde voor jou, is belangrijker dan je eigen tante? Die jou als kleintje heeft opgepast, met je speelde, je cadeautjes gaf, zonder ooit geld te sparen. Weet je nog — dat zachte konijntje? En die rode kiepwagen met die grote cabine? Ja, dat weet je nog wel! En hoe ik naar het ziekenhuis rende toen je amandelen werden verwijderd. En hoe ik nachtenlang niet sliep toen je naar het leger ging. En nu? Nu heb je voor je eigen tante niet eens een kop thee over?
Raisa sprak zo dramatisch dat Anton zich werkelijk begon te schamen. Zijn neus prikte, en heel even voelde hij zich zelfs een verrader.
