“Nee, het is niet zomaar een huis,” voelde Marina de tranen opwellen. “Het is de plek waar ik gelukkig was. Waar ik liefde en begrip vond. Waar ik leerde dromen.”
“Marina,” zuchtte Anton, “ik ben niet tegen jouw dromen. Laten we eerst de kwestie van mijn ouders oplossen. Daarna doen we iets met jouw huis.”
“Maar wat als het dan te laat is?” keek ze haar man aan. “Wat als ik dat deel van mezelf voorgoed verlies?”
Anton zweeg, duidelijk verrast door de wending in het gesprek. Een zware stilte vulde de kamer, alleen onderbroken door het getik van een oude klok aan de muur.
“Omdat ze niet meer jong zijn!” klonk Antons stem luider. “Ze hebben dat huis nu nodig, zolang ze er nog van kunnen genieten. Wij zijn jong, we hebben nog ons hele leven voor ons.”
“Maar ik ben het er absoluut niet mee eens om het huis van mijn grootmoeder voor dat doel te verkopen. Misschien kunnen we sparen? Of een hypotheek nemen?”
Antons gezicht verstijfde plots, kreeg een strenge uitdrukking:
“Luister goed, ik heb alles al besloten. Of jij verkoopt het huis en we kopen een vakantiehuis voor mijn ouders, of…”
“Of wat?”…
„Of ik ga weg. Ik kan niet naast een vrouw zijn die mijn familie niet respecteert en niet gehoorzaamt aan haar man.“
Marina voelde hoe er koude rillingen door haar heen gleden. Pas een maand getrouwd, en hij stelde nu al ultimatums?
„Je kunt dat niet menen,“ fluisterde ze nauwelijks hoorbaar.
„Jawel hoor,“ snauwde Anton. „Beslis nu meteen.“
Drie dagen trokken traag voorbij in beklemmende stilte. Marina nam een paar dagen vrij van haar werk en ging naar Primorsk, naar het huis van haar grootmoeder. Het moest gelucht worden, de staat van het gebouw moest gecontroleerd worden.
De oude houten vloeren kraakten vertrouwd onder haar voeten, de lucht was gevuld met stof en de geur van zeezout. Marina liep langzaam van kamer naar kamer, raakte de oude meubels aan, verzonken in herinneringen aan zorgeloze zomerdagen uit haar jeugd. Zoveel gelukkige momenten waren aan deze plek verbonden!
Toen ze de tuin in liep, overwoekerd met zacht gras, stelde ze zich de toekomstige inrichting voor: hier zouden groentebedden komen, daar een sauna, en op het heuveltje een gezellig tuinhuisje met uitzicht op zee. Dit kon hun familiewereldje worden, een plek om tot rust te komen.
Terug in de stad wist Marina dat haar beslissing rijp was. Anton keek haar met een argwanende blik aan.
„Nou, heb je besloten?“
„Ja,“ antwoordde Marina vastberaden. „Ik ga het huis van mijn grootmoeder niet verkopen.“
Antons gezicht vertrok van woede.
