De volgende dag ontmoette Marina haar vriendin Alisa in een gezellig café vlakbij haar werk. De zonnestralen speelden in Alisa’s rossige haar terwijl ze aandachtig luisterde naar Marina’s verhaal.
“Hij zei dat echt? ‘Verkoop het huis, dan kopen we een vakantiehuis voor mijn ouders’?” schudde Alisa ongelovig haar hoofd.
“Precies zo,” zei Marina terwijl ze haar handen om de kop sloeg, op zoek naar warmte. “Weet je, ik heb altijd gedroomd van een eigen buitenhuis. Een moestuin aanleggen, een sauna bouwen, een tuinhuisje voor gezellige avonden. Misschien zouden we er ooit helemaal gaan wonen.”
“Heb je dat voor het huwelijk aan Anton verteld?”
“Natuurlijk! We hadden zelfs plannen gemaakt om het huis van mijn grootmoeder in te richten.”
Alisa fronste:
“En wat is er veranderd?”
“Ik weet het niet,” haalde Marina hulpeloos haar schouders op. “Nu zegt hij dat zijn ouders belangrijker zijn, dat ik respect moet hebben voor zijn familie.”
“Wacht even,” zei Alisa terwijl ze rechtop ging zitten, “ben jij dan niet zijn familie nu? Is jullie nieuwe gezin niet het allerbelangrijkst?”
Die vraag overviel Marina. Ze had er nooit zo over nagedacht.
“Hij stelde je voor het blok, zonder overleg,” vervolgde Alisa. “Dat is niet goed, Marina. Beslissingen in een gezin moeten samen genomen worden.”
“Maar hij dringt zo aan… Hij zei dat als ik het niet eens ben, dat betekent dat ik hem en zijn ouders niet respecteer.”
Alisa snuifde:
“En respecteert hij jou dan? Jouw wensen, jouw dromen?”
Die vraag zette Marina aan het denken. Respecteerde Anton haar dromen wel, of alleen die van zichzelf?
’s Avonds besloot Marina opnieuw met haar man te praten. Anton zat voor de televisie toen ze naast hem ging zitten.
“Ik heb nagedacht over je voorstel over het huis,” begon ze voorzichtig.
“En?” zei Anton terwijl hij de televisie uitdeed en duidelijk maakte dat hij maar één antwoord verwachtte.
“Zie je, dat huis betekent voor mij niet alleen eigendom. Het zijn herinneringen, het is een deel van mij. En ik droom al lang van een buitenhuis.”
Anton zwaaide ongeduldig met zijn hand:
“Marina, we kunnen later een vakantiehuis kopen. Eerst moeten we voor mijn ouders zorgen.”
“Waarom? Waarom eerst voor jouw ouders en niet voor ons?” vroeg ze zacht.
