“Deze kinderen zijn van Richard Hale. Hij was hun vader. En hij is vertrokken – niet omdat ik hem bedrogen heb, maar omdat zijn trots de waarheid niet onder ogen kon zien. Als je me niet gelooft, laat dan het DNA testen. Dan zul je zien dat ik nooit gelogen heb.”
Er klonk een geschokte reactie in de zaal. Anna’s stem werd scherper.
“Ik kan Richard vergeven wat hij me heeft aangedaan. Maar ik zal nooit iemand vergeven die mijn kinderen probeert te kleineren. De schaamte is niet van ons, maar van hem. En als je ze uitlacht, is die schaamte ook van jou.”
Een diepe stilte daalde neer over de zaal. Toen, langzaam, begon het applaus – eerst zachtjes, daarna steeds luider wordend tot de hele zaal bulderde.
Grace veegde haar tranen weg, hief haar kin op en begon te zingen. Haar stem klonk krachtig en prachtig, en vulde de zaal met een kracht die door geen enkel vooroordeel gebroken kon worden.
