Lida stapte uit de douche, ging op de bank zitten en merkte de telefoon van haar man op de salontafel.
Hij was naar zijn werk gegaan, maar had zijn telefoon vergeten. Hoe moest ze nu zonder? Normaal nam hij hem overal mee naartoe, zelfs naar de badkamer.
Lida had nooit de telefoon van haar man gepakt, maar nu nam ze hem om de een of andere reden toch. Oké, er zit een wachtwoord op… Lida herinnerde zich dat hij ooit de maand en geboortedag van hun dochter als wachtwoord had ingesteld. Precies, hij had het niet veranderd.
Ze opende de messenger. Nieuwsgierig naar met wie hij naast werk nog praatte. De eerste in de lijst was iemand met de naam “Kitten”, een gephotoshopte blondine als profielfoto.
Lida voelde haar hart hevig bonzen van spanning. Zou haar Kostya echt met die “Kitten” bezig zijn…? Lida gooide de telefoon opzij. Misschien was het beter niets te weten en gewoon door te leven? Maar zou ze dat kunnen?
Ze pakte de telefoon weer op, haalde diep adem en opende de chat. Het waren voornamelijk spraakberichten. Ze drukte op de laatste paar.
Lieverd, gaan we vandaag naar het restaurant of bestellen we thuis? Ik heb zo’n zin in iets lekkers, klonk een vrouwelijke stem uit de speaker.
Kotya, sorry, maar vandaag lukt het niet. Ik moet thuis zijn. Mijn vrouw is een paar dagen uit het ziekenhuis thuis, daarna moet ze weer terug, antwoordde Kostya.
Verdomme, ik ben het zo zat… Je zei dat het slecht met haar ging, dat de behandeling niet hielp, en kijk haar nu, springend als een paard! Jouw vrouw zal ons nog overleven!
Yana, waarom zeg je zoiets? Boosdoener, ik zal je straffen, maak je maar klaar!
Weet je, ik ben het zo zat! Altijd verstoppen, altijd geheimen houden. Ik ben jouw vrouw al langer dan zij. Leven met haar uit medelijden… nee, dat gaat niet…
Ik wil zo snel mogelijk je wettige vrouw worden, een zoon van je krijgen, stel je voor hoe gelukkig we zullen zijn! Het is tijd om van die oude schoen af te komen en opnieuw te beginnen, schatje!
Lida voelde het donker worden voor haar ogen en draaide licht in haar hoofd van wat ze hoorde. Ze luisterde niet verder, gooide de telefoon weg en ging op de bank liggen.
