Hij legde de hoorn neer en omhelsde Marina.

— Sorry, — fluisterde hij. — Sorry voor al die jaren. Ik had veel eerder voor jou op moeten komen.

Marina omhelsde hem terug. Voor het eerst in lange tijd voelde ze dat ze echt een gezin waren. Niet hij apart en zij apart, ieder zijn eigen weg trekkend, maar een echt team.

Een week later belde Valentina Petrovna opnieuw. Haar stem klonk zacht en schuldbewust.

— Aljosjenka, — zei ze, — ik dacht… Misschien vieren we het inderdaad bescheidener? Thuis, met de naasten?

— Goed, mam, — antwoordde Alexej. — Wij helpen.

— En… en nodig Marina ook uit. Laat haar komen.

— Mam, u weet toch dat wij altijd samen komen?

— Ja, natuurlijk. Ik wilde alleen zeggen dat ik blij ben haar te zien.

Het was geen excuus, maar het was een begin. En misschien was dat voorlopig genoeg.

Op de dag van het jubileum gingen ze naar Valentina Petrovna met een bos bloemen en een klein cadeau — een mooie sieradendoos. Geen gouden ring, maar een oprecht gebaar.

Aan tafel zaten tien mensen — de naaste familie en vrienden. Valentina Petrovna zag er feestelijk en elegant uit in haar mooiste jurk. Ze accepteerde de felicitaties waardig en bedankte zelfs Marina voor de hulp bij de voorbereidingen.

Het was nog niet de warmte waar Marina van droomde. Maar het was respect. En dat bleek voldoende om een nieuwe relatie te beginnen.

Op de terugweg begrepen ze allebei dat er vandaag iets belangrijks in hun familie was veranderd. Ze hadden geleerd een team te zijn. En dat was meer waard dan elke gouden ring.