Opgroeien met een moeder die meer pijn doet dan ze geruststelt, het staat niet in een sprookje… En toch is dit de realiteit van veel mensen. Van buitenaf lijkt alles misschien « normaal »: geen geschreeuw in het openbaar, geen scènes, soms zelfs een familie die benijdenswaardig lijkt. Maar vanbinnen zijn er kleine zinnen die prikken, die angst om teleur te stellen, het gevoel nooit genoeg te zijn. Als je een moeder had die woorden als onzichtbare wapens gebruikte, zullen sommige dingen in dit artikel je waarschijnlijk vreemd bekend voorkomen…
Wanneer geweld in woorden is… en stiltes
Emotioneel misbruik beperkt zich niet tot schreeuwen of beledigingen. Het kan ook de vorm aannemen van onverschilligheid, subtiele waardevermindering, constante vergelijkingen, schuldgevoelens of het terugtrekken van affectie om te « straffen. » Omdat er geen zichtbare sporen zijn, denken we vaak dat « het niet zo erg was ». Toch registreert de hersenen alles: permanente spanning, angst om fout te gaan, de indruk van thuis op eieren lopen.
Dit soort klimaat laat blijvende sporen achter in de volwassenheid: moeilijkheid met vertrouwen, voortdurende behoefte aan goedkeuring, neiging om te veel excuses aan te bieden… of soms de indruk van emotioneel « verdoofd » zijn.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie
Je leerde al heel vroeg aan de mensen om je heen te twijfelen
Kwetsende moeders bekritiseren vaak vrienden, partners of andere familieleden. Als kind heb je misschien aan je supporters getwijfeld en je geïsoleerd gevoeld. Zelfs vandaag de dag ben je misschien bang om te storen, aarzelend om hulp te vragen, of voel je je « te veel », zelfs als je omringd bent door zorgzame mensen.
Schuldgevoel is je moedertaal geworden
« Met alles wat ik voor je heb gedaan », « als je echt van me hield, dan… » « : schuld vervangt soms elke vorm van uitwisseling. Als je hiermee opgroeit, ga je uiteindelijk geloven dat jij verantwoordelijk bent voor de emoties van anderen. Nee zeggen wordt moeilijk, en jezelf opeisen lijkt bijna een verraad. Als volwassene vertaalt dit zich vaak in een automatisch « ja », zelfs als alles in je nee zegt.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie
8 dingen die alleen degenen die zijn opgevoed door een emotioneel gewelddadige moeder kunnen begrijpen
décembre 21, 2025 par articles articles
Je vergelijkt jezelf constant met anderen
« Kijk hoe X het beter doet dan jij », « Die-en-die, hij maakt zijn ouders in ieder geval trots. » Wanneer de vergelijking achtergrondgeluid wordt, ga je geloven dat je nooit opgewassen bent tegen de taak. Successen verliezen hun karakter: we zien alleen wat ontbreekt. Onder deze omstandigheden wordt het een uitdaging om je legitiem of gewoon « genoeg » te voelen.
Je lichaam is al lang een bron van schaamte
Opmerkingen over gewicht, haar of kleding, soms gepresenteerd als humor, zijn diep geprent. Als je uiterlijk vaak is bekritiseerd, is het mogelijk dat je relatie met de spiegel complex is geworden: gebreken en imperfecties lijken alle ruimte in beslag te nemen. Leren zachtjes met je lichaam te praten wordt een echte uitdaging… maar ook een prachtige renaissance.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie
Je succes veroorzaakte soms ongemak, niet trots
In plaats van « bravo » te horen, had je recht op: « Het is niet veel », « op jouw leeftijd deed ik meer ». Wanneer onze successen worden geminimaliseerd of gekaapt, kunnen we bang worden om te slagen of onze projecten te saboteren, alsof stralen conflicten kan veroorzaken.
Je grenzen zijn niet altijd gerespecteerd
Open deuren zonder te kloppen, beslissingen voor je genomen, berichten lezen… Opgroeien zonder een privéruimte of respect voor je keuzes maakt het later moeilijker om grenzen te kunnen stellen. Je kunt alles laten voorbijgaan, of star worden uit angst om opnieuw binnengevallen te worden. Het leggen van de basis voor duidelijke grenzen wordt dan essentieel om een gevoel van veiligheid terug te krijgen.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie
De voorwaarde was voorwaardelijk
Knuffels, lieve woorden of complimenten verdwenen zodra je « teleurstelde ». Liefde was als een beloning die je wint of verliest. Als je eenmaal volwassen bent, kan dit leiden tot relaties waarin je te accepterend bent, uit angst om verlaten te worden, of juist door weg te lopen zodra iemand dichterbij komt.
Je hebt een kleine, zeer kritische interne stem
De herhaalde opmerkingen worden uiteindelijk een innerlijke fluistering: « je bent slecht », « u overdrijft », « u dramatisiseert ». Zelfs weg van je moeder kan die stem je blijven beoordelen. Maar het ligt niet aan jou: het weerspiegelt een oude conditionering, die geleidelijk kan worden vervangen door een zachter en realistischer discours, een vorm van innerlijke welwillendheid.
Als je jezelf in deze lijnen herkent, nee, je bent noch fragiel noch « te gevoelig »: je zet simpelweg woorden voor wat je hebt meegemaakt, en dat is al een enorm bewijs van kracht.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie
